Het verhaal van Wanda (the story of Wanda)

(For English, scroll down)

Hallo iedereen! Laat mij maar beginnen met iedereen een zeer gelukkig en vredig nieuwjaar te wensen. Dat dit jaar al jullie wensen mogen uitkomen...(zolang ze maar niet tegenstrijdig zijn met die van mij hihi). Zoals de trouwe blogvolgers weten zat ik twee dagen geleden nog in het mijnstadje Wanda, wat eigenlijk alleen bekend is voor haar half-edelstenen. Zeg maar kwartsmijnen. En aangezien ze daar nogal redelijk wat reclame voor maken overal en toch maar aan het opscheppen waren over de piedras semi preciosa dacht ik dat het toch wel de moeite was om daar even te stoppen. De planning was ideaal. Ik was ruim op tijd vertrokken vanuit Montecarlo (lang niet zo glamoureus als de naam doet vermoeden) waar ik niet meer gedaan heb als wat slapen. De bedoeling was dus van de 29ste op tijd in Wanda aan te komen, de mijnen in de namiddag te bezoeken en dan de 30ste door te rijden naar Iguazu. En eigenlijk verliep alles mooi volgens plan. De mijnen waren open tot 19.00h en ik kwam in het stadje aan tegen 16.00h. Dus ruim de tijd voor een douche en dan een bezoekje van ongeveer een uur. Dat was echter zonder de waard gerekend, letterlijk. Bij het enige goedkope hotelletje (als je het zo kan noemen, meer een hospedaje, waar ze gewoon kamers verhuren, zonder verdere service) bleek de bazin niet thuis te zijn. Volgens een van de bewoners was ze naar het strand en zou ze tegen een uur of 5 terug zijn. En zoals dat meestal gaat hier in Zuid-Amerika bleek 5 uur half 7 te zijn. Zat dus niets anders op dan er dan maar twee dagen te blijven. En achteraf gebleken was dat zo slecht nog niet. Een rustig avondje in het hospedaje met een lekkere omelet als avondeten, en daarna rustig een glaasje wijn sippen. Toch niet zo slecht. Ik wou vroeg gaan slapen, dus lag tegen een uur of 11 in bed. Het hospedaje bleek echter een goed vermomde serre te zijn, want in de kamer was het tegen die tijd nog zo een 40 graden. Niet echt optimaal voor een goede nachtrust. Dus had ik mij nog wat buiten gezet om even af te koelen, wanneer een uurtje later de local Viviana thuiskwam. Hebben zeker nog een uur of twee zitten te kletsen. Wat een leven heeft dat meisje tot nu toe geleid. Zelfstandig vanaf een jaar of 15 (haar preciese leeftijd heb ik uiteraard als goede gentleman niet gevraagd) na een vervelende scheiding van de ouders en een niet al te beste nieuwe vriend van de moeder, werkte twee jobs en was avondschool aan het volgen om haar middelbaar diploma te halen, wat haar normaal gezien over een paar maanden zal lukken. We hadden afgesproken dat ze me de volgende middag nog een nieuwe manier ging tonen om mate te drinken. Dus wij de volgende middag (de 30ste) aan de mate, en dit maal met een ananaslimonade. Dus water, zo een oploszakje kleur en smaakstoffen en yerba mate. Supercombinatie, erg lekker. Bovendien vertelde ze mij over een klein watervalletje wat ook te vinden was in de buurt van de stad. Dus wij daar naar toe om wat te gaan zwemmen.

s'Morgens had ik de mijn bezocht, wat eigenlijk totaal niet de moeite was, maar het heeft me wel weer wat geleerd over de Argentijnen. De gids van de rondleiding legde namelijk alles zo simpel uit dat het zeer duidelijk werd dat de gemiddelde Argentijn zeer laag geschoold is. Echt met bijna kinderlijke simpliciteit en erg simpele grapjes legde hij uit wat de verschillende stenen waren en hoe ze door de loop der jaren door de natuur gevormd waren. En toen hij vroeg wie er in een kantoor werkte stak er slechts een iemand zijn hand op. En wat een grapjas: een vrachtwagenbestuurder die zei dat zijn cabine zijn kantoor was. De rondleiding zelf was slechts een kwartiertje en eigenlijk kreeg je niks van de mijn of van de ontginning te zien, slechts twee kleine tunneltjes die ze zo hadden aangelegd dat ongeveer elke verschillende soort kwarts wel te zien was in de wanden. En daarna natuurlijk naar de shop. Dus echt toerisme voor het kopen, zonder ook maar 1 ding bij te leren. Maar ja, dat kunnen we op voorhand niet weten.

Maar de mijn gecombineerd met de mate en het zwemmen maakte het toch een aangename dag die redelijk goed gevuld was. Het enige wat mij dan nog rest te zeggen over Wanda is dat de stad vernoemd is naar een of andere Poolse princes en meer weet ik er ook niet van.

Glinsterende groetjes,

Wim


Hello everybody, I want to start by wishing you all a very happy and peacefull new year. May all your wishes come true (as long as they don't contradict with mine hihi). As the dedicated followers of my blog know, I was in Wanda a few days ago which is basically a small mining town for quarts. And as both my little guide book as the people I've met the last two weeks were very enthousiastic about the bling bling from Wanda, I decided to make a stop there. The plan was to leave from Montecarlo (not as glamourous as you might think) where I yust spend one night to sleep, early in the morning and to arrive in Wanda in the afternoon so I could visit the mine and leave on the 30th to Iguazu. And If it were only up to me, the plan would have worked yust fine as I arrived at Wanda at 16.00h. Plenty of time to take a shower and visit the mine that was open untill 19.00h. But it's not always yust up to me. The owner of the only cheap hospedaje in Wanda was at the beach and wouldn't return untill 17.00h. And as it often goes in South Americ, that 5 o'clock turned out to be half past six, so visiting the mine was no longer a possibility for that day and I had to stay in Wanda the next day. But that didn't turn out all that bad. I had a quiet night in, did a bit of cooking and had a nice glass of wine. I turned into bed quite early, but as the hospedaje was a bit of a greenhouse in disguise and the room had a comfortable 40 degree temperature, sleeping was not really an option. So I went outside to cool down a bit (as far as that's possible with the temperatures here, but 28 is better dan 40 deg). An hour later I was joined by the local Viviana and we started talking for about two hours. What I life she had up untill now. Independent since 15, worked two jobs and followed night classes to get her high school diploma. We made arrangements for the next day when she would show me yet another way to drink mate. So the next day (the 30th) we started sipping the mate, this time a combination of pineapple lemonade (out of a bag) ice water and yerba mate. Delicious!!! She also told me about a little waterfall at the edge of town where you could have a swim. So we went there and had a nice refreshing little dive.

In the morning I had visited the mine, and that was absolutely a waiste of time, though it did teach me something about the Argentinians. It thought me dat the average level of education of the Arg isn't all that high. The tour guide explained everything so extremely simple and made such simple jokes that even I could understand every word. And that while I was the only foreigner. So he certainly didn't have to mind about stupid tourists who don't speak a word of Spanish. Furthermore the tour didn't show anything about the actual mine or the excavation of the stones. It were yust two little tunnels showing you the different kind of stones they were excavating, but I didn't get to see a single miner of anything about the work they did. The gift shop was quite clearly the only reason why they even had a tour. So that was a bit of a waiste of time, but hey, if I knew everything in advance I shouldn't have come on this trip at all.

But the combination of the visit to the mine, the mate and the swim made it a very nice day alltogether. All I have left to say about Wanda is that the town was named after a Polish princess, and that's all I know about that.

Ciao ciao

Wim