allee, met risico van de camera kwijt te geraken, toch maar een illegaal fotootje genomen:
Sunday, January 06, 2008
Thursday, December 27, 2007
Saudi en Bahrain
Eindelijk eens even de tijd kunnen nemen om jullie eens een update te geven. Mijn eerste 'torn' (lees tour of duty) zit er al weer zo goed als op. Nog een dikke twee weekjes en ik vlieg al weer terug naar Belgie. De tijd is echt voorbij gevlogen. Veel valt er wel niet te vertellen. De dagen hier in Saudi bestaan uit niet veel meer dan werken, eten en slapen. Hoewel ik naar hier ben gekomen met het idee dat ik een schip onder mijn hoede zou krijgen, is dat niet echt doorgegaan. Blijkbaar dachten ze dat ik wel een geschikt iemand zou zijn om de planning voor zijn rekening te nemen. Nu iedereen die mij een beetje kent weet dat dit erg vergezocht is, maar bon. Al bij al denk ik dat ik het niet slecht aan't doen ben. Bovendien zou het enkel voor deze torn zijn. Wat het de volgende keer gaat worden, dat is allemaal nogal vaag op dit moment. Maar ik zou toch wel uit het kantoor en op site geplaatst worden. Lange dagen (maar dat was ook wel te verwachten) met de leuke kans om dankzij de planning en de rapporten die ik dagelijks moet maken een overzicht te krijgen over heel het project. Iets wat toch niet velen gegeven is. Een werkweek bestaat hier uit twaalf dagen, waarna we 2 dagen vrij krijgen in Bahrain. De reden om naar hier te komen is vrij simpel: alcohol (en voor sommigen ook natuurlijk het 'betaalde plezier'). Saudi is een vrij droog land laat ons maar zeggen, in tegenstelling tot dit kleine koninkrijkje waar ik nu in mijn tweepersoons kingsize bed mijn verhaaltje lig te typen. En eigenlijk hou ik het hier ook wel zeer rustig. Iets lekkers gaan eten en een paar pintjes drinken, en dan is heel het verhaal wel verteld. Voor de rest is het vooral veel slapen. Foto's heb ik op dit moment nog niet, want op site is het verboden foto's te maken, en op de compound waar we verblijven is het altijd nacht! (Het is nog donker als ik vertrek, en weer donker als ik thuis kom).
Even nog de agenda meegeven voor de geinteresseerden: De 13de januari ben ik normaal gezien weer in Belgie, tot en met de 17de 's middags. Daarna ga ik drie weekjes vakantie houden in Argentina. En dan zou ik de 11de februari weer een dagje thuis zijn alvorens weer naar Saudi te vliegen.
Tot dan.
Groetjes,
Wim
Even nog de agenda meegeven voor de geinteresseerden: De 13de januari ben ik normaal gezien weer in Belgie, tot en met de 17de 's middags. Daarna ga ik drie weekjes vakantie houden in Argentina. En dan zou ik de 11de februari weer een dagje thuis zijn alvorens weer naar Saudi te vliegen.
Tot dan.
Groetjes,
Wim
Tuesday, October 23, 2007
Het nieuwe hoofdstuk
Beste familie, vrienden en kennissen,
om de jullie toch een beetje op de hoogte te houden van wat er allemaal gebeurt in mijn leven heb ik besloten de blog terug wat up to date te houden. Zoals de meesten van jullie ondertussen wel weten ben ik tegenwoordig dredging superintendent bij Jan De Nul. Deze job zal mij minstens negen maanden per jaar van huis weghouden, dus als jullie eens op een dood moment denken: "hoe zou het met de Wim gesteld zijn??", kunnen jullie eens rap de blog raadplegen en dan zijn jullie weer op de hoogte. (Ik zal er proberen aan te denken de data dat ik in Belgie ook steeds op de blog te vermelden.) Het zal in ieder geval een heel ander soort verhalen worden dan degene over mijn Zuid-Amerika reis, gevuld met anekdotes over werk en stenen en modder enzo, maar ja, das nu eenmaal eigen aan de baggersector. In ieder geval tasten jullie dan niet helemaal in het duister. Verwacht wel geen grote en uitgebreide verhalen, en zeker geen al te frequente updates, maar gewoon af en toe een anekdote om toch niet volledig het contact te verliezen met het thuisfront.
Wim
om de jullie toch een beetje op de hoogte te houden van wat er allemaal gebeurt in mijn leven heb ik besloten de blog terug wat up to date te houden. Zoals de meesten van jullie ondertussen wel weten ben ik tegenwoordig dredging superintendent bij Jan De Nul. Deze job zal mij minstens negen maanden per jaar van huis weghouden, dus als jullie eens op een dood moment denken: "hoe zou het met de Wim gesteld zijn??", kunnen jullie eens rap de blog raadplegen en dan zijn jullie weer op de hoogte. (Ik zal er proberen aan te denken de data dat ik in Belgie ook steeds op de blog te vermelden.) Het zal in ieder geval een heel ander soort verhalen worden dan degene over mijn Zuid-Amerika reis, gevuld met anekdotes over werk en stenen en modder enzo, maar ja, das nu eenmaal eigen aan de baggersector. In ieder geval tasten jullie dan niet helemaal in het duister. Verwacht wel geen grote en uitgebreide verhalen, en zeker geen al te frequente updates, maar gewoon af en toe een anekdote om toch niet volledig het contact te verliezen met het thuisfront.
Wim
Thursday, June 14, 2007
That weary feeling!!
Hallo iedereen,
lang geleden dat ik nog eens iets geschreven heb, maar dat komt omdat wat bij betreft het reizen er op zit. Gelukkig zit de vakantie er nog niet op, hoewel mij een akelig gevoel steeds besluipt om mij er aan te herinneren dat het nog maar een dikke twee weekjes is. Na een lange reis met het openbaar vervoer van La Paz terug naar de grens met Argentinië, ben ik nog een paar dagen op de fiets gesprongen. Zeer op het gemakje terug naar San Salvador de Jujuy. Niet veel meer dan 300 km op vier dagen. Vandaar heb ik dan de bus terug genomen naar Mendoza, voor een kleine maand niksen. En nog eens eindelijk te kunnen genieten van goed eten. Ik heb hier dan ook de laatste weken echt niks anders gedaan dan goed eten en lekkere wijn drinken. Zalig om na een half jaar vrij intensief reizen eens volledig te kunnen ontspannen en voor de eerste keer mijn kleren eens in een kast te hebben liggen. En dat kan ik zo nog wel een weekje volhouden. Daarna trek ik een week naar Cordoba, om nog wat vrienden te bezoeken en het studentenleven van de stad een beetje te ontdekken (lees feesten als de beesten). Waarna ik toch wel richting Buenos Aires moet gaan om het vliegtuig te nemen. Als er niks grondig mis gaat ben ik de 4de juli terug thuis. Dus vanaf dan mogen jullie allemaal bellen om mij te laten weten hoe zeer jullie mij wel niet gemist hebben, en om hoe jullie allemaal zitten te wachten om mij eindelijk nog eens een pintje te kunnen trakteren.
Voor zover de blog voor deze reis. Er zal niets meer bijkomen. Ik hoop dat jullie er een beetje van genoten hebben en erdoor misschien geïnspireerd zijn geraakt om ook een stukje van de wereld te verkennen. Voor al degenen die binnenkort de rugzak of de koffer volstouwen: Safe travels. Voor al de anderen die dat niet van plan zijn.... DOEN!!
Tot binnenkort amigos!!
Voor de laatste maal: Chau chau, besitos y hasta luego!!
lang geleden dat ik nog eens iets geschreven heb, maar dat komt omdat wat bij betreft het reizen er op zit. Gelukkig zit de vakantie er nog niet op, hoewel mij een akelig gevoel steeds besluipt om mij er aan te herinneren dat het nog maar een dikke twee weekjes is. Na een lange reis met het openbaar vervoer van La Paz terug naar de grens met Argentinië, ben ik nog een paar dagen op de fiets gesprongen. Zeer op het gemakje terug naar San Salvador de Jujuy. Niet veel meer dan 300 km op vier dagen. Vandaar heb ik dan de bus terug genomen naar Mendoza, voor een kleine maand niksen. En nog eens eindelijk te kunnen genieten van goed eten. Ik heb hier dan ook de laatste weken echt niks anders gedaan dan goed eten en lekkere wijn drinken. Zalig om na een half jaar vrij intensief reizen eens volledig te kunnen ontspannen en voor de eerste keer mijn kleren eens in een kast te hebben liggen. En dat kan ik zo nog wel een weekje volhouden. Daarna trek ik een week naar Cordoba, om nog wat vrienden te bezoeken en het studentenleven van de stad een beetje te ontdekken (lees feesten als de beesten). Waarna ik toch wel richting Buenos Aires moet gaan om het vliegtuig te nemen. Als er niks grondig mis gaat ben ik de 4de juli terug thuis. Dus vanaf dan mogen jullie allemaal bellen om mij te laten weten hoe zeer jullie mij wel niet gemist hebben, en om hoe jullie allemaal zitten te wachten om mij eindelijk nog eens een pintje te kunnen trakteren.
Voor zover de blog voor deze reis. Er zal niets meer bijkomen. Ik hoop dat jullie er een beetje van genoten hebben en erdoor misschien geïnspireerd zijn geraakt om ook een stukje van de wereld te verkennen. Voor al degenen die binnenkort de rugzak of de koffer volstouwen: Safe travels. Voor al de anderen die dat niet van plan zijn.... DOEN!!
Tot binnenkort amigos!!
Voor de laatste maal: Chau chau, besitos y hasta luego!!
Monday, May 14, 2007
Friday, May 11, 2007
fotos copacabana and sailing
first two photos: of the fiesta
second two photos: me in my little sailing boat, sailing Lago Titicaca
WMDR 2
(for English, scroll down)
Aangekomen in La Paz, redelijk laat, zo rond een uur of zes. En aangezien ik geen kaart van de stad had en de bus voor de deur van een hotel stopte heb ik daar maar een kamer genomen. Iets kleins gaan eten en dan maar het bedje in. De volgende dag ben ik dan op zoek gegaan naar de meest bekende reisorganisatie om de Worlds Most Dangerous Road (WMDR) te gaan bemountainbiken. Organistie redelijk snel gevonden en dan maar de excursie voor de volgende dag geboekt (gisteren dus). Voor de rest heb ik wat door de stad gezworven en niet al te veel uitgespookt. Maar gisteren gebeurde het dus allemaal waarvoor ik eigenlijk naar La Paz gekomen ben. Met een groepje van een man of tien en twee gidsen de WMDR afgereden. Op centimeters afstand van afgronden van enkele honderden meters, en dat aan een serieuze snelheid. Ik moest zelfs regelmatig op de remmen gaan staan om de voorste gids niet voorbij te steken en dat terwijl ik toch wel een twintig kilo minder weeg dan hem. Lachen!! Het zeer kleine stukje dat bergop ging zelfs een klein raceje gehouden, maar aangezien de verkoudheid nog steeds niet honderd procent weg is, lukte het net niet. Nu ik heb mij dan ook niet tot het uiterste gedreven, maar het grappige was wel dat ik redelijk normaal boven kwam en de gids zich duizelig gereden had. Had mij misschien toch net iets verder in het rood moeten rijden hihi. In ieder geval een prachtige rit vol adrenaline op een weg waar een klein foutje meestal betekent dat je in een groten houten doos naar huis gaat. Ik heb er wel wat leuke fotootjes en filmpjes van, maar om die te zien zal je nog even moeten wachten. Ik zal proberen morgen wat fotootjes op de blog te zetten. In ieder geval een dag van genieten, en ja ik heb de meest gevaarlijke weg ter wereld overleefd!!! Dus wat dat betreft. Ik heb het lijstje met dingen die ik in Bolivia wou doen allemaal gedaan. Ik heb de grootste zoutvlakte ter wereld bezocht, ik heb gezeild op het hoogst bevaarbare meer ter wereld (fam. Bloemen: eat your heart out!!! haha, en opa+, bedankt voor al de zeillessen) en ik heb de meest gevaarlijke weg ter wereld afgefietst en ik kan het nog navertellen ook. Nu volgt nog een of twee daagjes La Paz, en dan begint de trek zuidwaarts.
kusjes,
Wim
Aangekomen in La Paz, redelijk laat, zo rond een uur of zes. En aangezien ik geen kaart van de stad had en de bus voor de deur van een hotel stopte heb ik daar maar een kamer genomen. Iets kleins gaan eten en dan maar het bedje in. De volgende dag ben ik dan op zoek gegaan naar de meest bekende reisorganisatie om de Worlds Most Dangerous Road (WMDR) te gaan bemountainbiken. Organistie redelijk snel gevonden en dan maar de excursie voor de volgende dag geboekt (gisteren dus). Voor de rest heb ik wat door de stad gezworven en niet al te veel uitgespookt. Maar gisteren gebeurde het dus allemaal waarvoor ik eigenlijk naar La Paz gekomen ben. Met een groepje van een man of tien en twee gidsen de WMDR afgereden. Op centimeters afstand van afgronden van enkele honderden meters, en dat aan een serieuze snelheid. Ik moest zelfs regelmatig op de remmen gaan staan om de voorste gids niet voorbij te steken en dat terwijl ik toch wel een twintig kilo minder weeg dan hem. Lachen!! Het zeer kleine stukje dat bergop ging zelfs een klein raceje gehouden, maar aangezien de verkoudheid nog steeds niet honderd procent weg is, lukte het net niet. Nu ik heb mij dan ook niet tot het uiterste gedreven, maar het grappige was wel dat ik redelijk normaal boven kwam en de gids zich duizelig gereden had. Had mij misschien toch net iets verder in het rood moeten rijden hihi. In ieder geval een prachtige rit vol adrenaline op een weg waar een klein foutje meestal betekent dat je in een groten houten doos naar huis gaat. Ik heb er wel wat leuke fotootjes en filmpjes van, maar om die te zien zal je nog even moeten wachten. Ik zal proberen morgen wat fotootjes op de blog te zetten. In ieder geval een dag van genieten, en ja ik heb de meest gevaarlijke weg ter wereld overleefd!!! Dus wat dat betreft. Ik heb het lijstje met dingen die ik in Bolivia wou doen allemaal gedaan. Ik heb de grootste zoutvlakte ter wereld bezocht, ik heb gezeild op het hoogst bevaarbare meer ter wereld (fam. Bloemen: eat your heart out!!! haha, en opa+, bedankt voor al de zeillessen) en ik heb de meest gevaarlijke weg ter wereld afgefietst en ik kan het nog navertellen ook. Nu volgt nog een of twee daagjes La Paz, en dan begint de trek zuidwaarts.
kusjes,
Wim
Sailing Lago Titicaca
(for English, scroll down)
Hallo iedereen. Ondertussen zit ik al enkele dagen in La Paz, maar ik ga jullie eerst het een en het ander vertellen over mijn verblijf in Copacabana, aan de oever van Lago Titicaca. Zoals ik al eerder geschreven had, was het mijn idee om daar een degelijke zeilboot te huren en een weekje het meer te bezeilen. Spijtig genoeg was er de mogelijkheid niet om een zeilboot met cabine te huren, dus dat plan is in het water gevallen. Wat ze wel hadden daar waren van die kleine houten schuitjes, net groot genoeg om met twee of drie een dagje te gaan zeilen. Ik heb mij dan maar een van die bootjes gehuurd voor twee dagen om op en af naar Isla del Sol te varen. Dit eiland is zowat de geboorteplaats van de Incagodsdienst en heeft zowat de oudste Incaruines die er op de wereld te vinden zijn. Normaal gezien met wat degelijke wind zou je er in zo een vier uur naar toe moeten kunnen zeilen. Op de heenweg was er echter zo weinig (lees zo goed als geen) wind, wat mij verplichtte zowat de helft te roeien. Het heeft mij dan ook van 7 uur 's ochtends tot 3 uur in de namiddag geduurd om het eiland te bereiken. Met wat hulp van enkele locals in ruil voor een fles cola het bootje op het strand gekregen en op zoek naar een hostel. Dat bleek dus allemaal zo moeilijk niet te zijn, maar na al die tijd in de boot en dan vooral door het roeien bleef er weinig energie over om dan die dag ook nog effectief het eiland te bezoeken. Wel heb ik die avond zowat de beste forel van mijn leven gegeten. En als de grote gourmant die ik ben vond ik alleen al die maaltijd reden genoeg om de trip te maken.
Die zelfde nacht brak er een serieuze onweerstorm los, die mij dan weer de hoop gaf dat de terugweg wat vlotter zou verlopen. 's Ochtends dan maar het eiland verkend in vreselijk weer met veel wind en regen. Gelukkig stopte het met regenen zo ergens rond de middag en zag ik mijn kans schoon om met een stevig windje terug te varen. Bootje terug het water in en zeilen maar. Nu had de boot de eigenaardige eigenschap dat wanneer je het roer in het midden hield de boot zich vrij snel tegen de wind indraaide. Het eerste derde van de terugrit heb ik dan ook het roer met twee handen moeten vasthouden, voet tegen de rand van de romp om de boot op koers te houden. Zalig stevig zeilen. Na ongeveer een derde van de rit sloeg het weer om en werd het mooi en zonnig, met nog steeds meer dan genoeg wind om mij rustig terug naar Copacabana te blazen. Dus zalig in het zonnetje, wind in de rug en aan ongeveer een km of 4 per uur terug naar het stadje. De terugrit heeft mij niet meer dan 3 en half uur geduurd. Zalig zeiltochtje. 's Avonds nog een pintje drinken en de volgende dag de bus terug naar La Paz.
Wim
hounestly, I'm a bit to lazy to write the entire story again in English, so a very short summary. Two days sailing on Lago Titicaca. First day very slow, lot of rowing. Second day great winds and back in Copacabana in less than 4 hours. Next day, bus to La Paz.
Wim
Hallo iedereen. Ondertussen zit ik al enkele dagen in La Paz, maar ik ga jullie eerst het een en het ander vertellen over mijn verblijf in Copacabana, aan de oever van Lago Titicaca. Zoals ik al eerder geschreven had, was het mijn idee om daar een degelijke zeilboot te huren en een weekje het meer te bezeilen. Spijtig genoeg was er de mogelijkheid niet om een zeilboot met cabine te huren, dus dat plan is in het water gevallen. Wat ze wel hadden daar waren van die kleine houten schuitjes, net groot genoeg om met twee of drie een dagje te gaan zeilen. Ik heb mij dan maar een van die bootjes gehuurd voor twee dagen om op en af naar Isla del Sol te varen. Dit eiland is zowat de geboorteplaats van de Incagodsdienst en heeft zowat de oudste Incaruines die er op de wereld te vinden zijn. Normaal gezien met wat degelijke wind zou je er in zo een vier uur naar toe moeten kunnen zeilen. Op de heenweg was er echter zo weinig (lees zo goed als geen) wind, wat mij verplichtte zowat de helft te roeien. Het heeft mij dan ook van 7 uur 's ochtends tot 3 uur in de namiddag geduurd om het eiland te bereiken. Met wat hulp van enkele locals in ruil voor een fles cola het bootje op het strand gekregen en op zoek naar een hostel. Dat bleek dus allemaal zo moeilijk niet te zijn, maar na al die tijd in de boot en dan vooral door het roeien bleef er weinig energie over om dan die dag ook nog effectief het eiland te bezoeken. Wel heb ik die avond zowat de beste forel van mijn leven gegeten. En als de grote gourmant die ik ben vond ik alleen al die maaltijd reden genoeg om de trip te maken.
Die zelfde nacht brak er een serieuze onweerstorm los, die mij dan weer de hoop gaf dat de terugweg wat vlotter zou verlopen. 's Ochtends dan maar het eiland verkend in vreselijk weer met veel wind en regen. Gelukkig stopte het met regenen zo ergens rond de middag en zag ik mijn kans schoon om met een stevig windje terug te varen. Bootje terug het water in en zeilen maar. Nu had de boot de eigenaardige eigenschap dat wanneer je het roer in het midden hield de boot zich vrij snel tegen de wind indraaide. Het eerste derde van de terugrit heb ik dan ook het roer met twee handen moeten vasthouden, voet tegen de rand van de romp om de boot op koers te houden. Zalig stevig zeilen. Na ongeveer een derde van de rit sloeg het weer om en werd het mooi en zonnig, met nog steeds meer dan genoeg wind om mij rustig terug naar Copacabana te blazen. Dus zalig in het zonnetje, wind in de rug en aan ongeveer een km of 4 per uur terug naar het stadje. De terugrit heeft mij niet meer dan 3 en half uur geduurd. Zalig zeiltochtje. 's Avonds nog een pintje drinken en de volgende dag de bus terug naar La Paz.
Wim
hounestly, I'm a bit to lazy to write the entire story again in English, so a very short summary. Two days sailing on Lago Titicaca. First day very slow, lot of rowing. Second day great winds and back in Copacabana in less than 4 hours. Next day, bus to La Paz.
Wim
Thursday, May 10, 2007
Friday, May 04, 2007
Copacabana
(for English, scroll down)
hallo iedereen. Ik ben ondertussen een kleine week in Cochabamba geweest. Eigenlijk niet veel over te vertellen. Goed gegeten, leuk nederlands koppel tegengekomen. Veel mate gedronken! Vanaf daar heb ik de bus genomen naar dit plaatsje, aan de kust van lago Titicaca. De bedoeling was van hier een mooie zeilboot te huren en een weekje lago Titicaca te bevaren. Soijtig genoeg is hier de mogelijkheid niet om dergelijke boten te huren. Ze hebben wel van die kleine schuitjes met een zeiltje, maar niks om echt weg te trekken. Maar het positieve is wel dat er morgen een of ander feest is. Waarom precies weet ik niet, maar het heeft iets te maken met 3 mei.... Bovendien zit ik hier vlakbij Isla del sol en Isla de la luna, de geboorteplaats van de Incagodsdienst. Moet dus zeker de moeite waard zijn om dat eens te gaan bezoeken hoewel dat voor overmorgen zal zijn. Ik zal er achteraf wel eens iets over schrijven.
Chau chau!
Hello world. By now I've been a little under a week in Cochabamba. Not much to tell about that place. For the first time in Bolivia I had some great food. I've also met a nice Dutch coupple and drank a lot of mate. Than I took the bus to Copacabana, at the shore of lago Titicaca. I wanted to rent a sailing boat here and explore the lake like that, but that seems to be impossible. On the other hand, there is a festival here tomorrow, something to do with the third of may.... Also very close to here there are the Isla del sol and the Isla de la luna. Wich are the birthplaces of inca religion. Worth checking out i think. Afterwards i'll tell you the story
chau chau
Wim
hallo iedereen. Ik ben ondertussen een kleine week in Cochabamba geweest. Eigenlijk niet veel over te vertellen. Goed gegeten, leuk nederlands koppel tegengekomen. Veel mate gedronken! Vanaf daar heb ik de bus genomen naar dit plaatsje, aan de kust van lago Titicaca. De bedoeling was van hier een mooie zeilboot te huren en een weekje lago Titicaca te bevaren. Soijtig genoeg is hier de mogelijkheid niet om dergelijke boten te huren. Ze hebben wel van die kleine schuitjes met een zeiltje, maar niks om echt weg te trekken. Maar het positieve is wel dat er morgen een of ander feest is. Waarom precies weet ik niet, maar het heeft iets te maken met 3 mei.... Bovendien zit ik hier vlakbij Isla del sol en Isla de la luna, de geboorteplaats van de Incagodsdienst. Moet dus zeker de moeite waard zijn om dat eens te gaan bezoeken hoewel dat voor overmorgen zal zijn. Ik zal er achteraf wel eens iets over schrijven.
Chau chau!
Hello world. By now I've been a little under a week in Cochabamba. Not much to tell about that place. For the first time in Bolivia I had some great food. I've also met a nice Dutch coupple and drank a lot of mate. Than I took the bus to Copacabana, at the shore of lago Titicaca. I wanted to rent a sailing boat here and explore the lake like that, but that seems to be impossible. On the other hand, there is a festival here tomorrow, something to do with the third of may.... Also very close to here there are the Isla del sol and the Isla de la luna. Wich are the birthplaces of inca religion. Worth checking out i think. Afterwards i'll tell you the story
chau chau
Wim
Wednesday, April 25, 2007
Leaving Oruro
(for English, scroll down)
He he, het is zo ver. Ik heb een busticket voor morgenvroeg, dus morgen in de namiddag ben ik in Cochabamba.
I'm leaving tomorrow, I've got a bus ticket for the morning bus. I'll be in Cochabamba in the afternoon.
Cheers, Wim
He he, het is zo ver. Ik heb een busticket voor morgenvroeg, dus morgen in de namiddag ben ik in Cochabamba.
I'm leaving tomorrow, I've got a bus ticket for the morning bus. I'll be in Cochabamba in the afternoon.
Cheers, Wim
Tuesday, April 24, 2007
weer vast / stuck again
(for English, scroll down)
Heydiehey, jullie gaan er om lachen, maar ik zit weer eens vast. Ik ben dus nog altijd in Oruro. Ik was van plan om vanaf hier naar Cochabamba te fietsen, maar de gezondheid laat dat voorlopig nog altijd niet toe. Ik heb geen enkel probleem om door de stad te lopen, maar om te gaan fietsten is het nog altijd niet op punt. Vandaar dat ik dus gisteren maar eens naar de busterminal was gegaan om mij een busticket te bemachtigen. Nu dat blijkt op dit moment gemakkelijker gezegd dan gedaan. Om een of andere reden heeft de kledingindustrie hier het land platgelegd en blokkades opgericht tussen hier en het noorden. Feitelijk hebben ze door drie kruispunten te belegeren zowat het (nationale) vervoer in heel het land platgelegd. Bijgevolg geen bussen richting La Paz of Cochabamba. De mensen hier verzekeren mij dat het morgen wel over zal zijn, wat in realiteit betekent dat het heel misschien overmorgen opgelost is. Nu ik kan natuurlijk wel weer terug naar het zuiden trekken, maar daar heb ik weinig zin. Zoals typisch is voor een reis als deze is het allemaal maar over je heen te laten komen en er in te berusten. Bij deze rust en berust ik. Wanneer ik vertrek is dus nog een groot vraagteken.
Groetjes
Hi, I've got a little joke for you guys. What does a Belgian cyclist do if there's no possibility to cycle and the country is being blockaded by strikers?? Update his blog!! Well it pretty much means I'm stuck again. No health to cycle and no running public transport. The strikes have something to do with the second hand clothes market ruining the lives of the local textile fabricators. By simply occupying three main crosspoints, they managed to lay the long distance transport in this country on it's back. Depending on how you look at it, you could call that art! On the bright sight, I can updat my blog with more nonsence. Some local people have assured me that the strikes will defenitely be over tomorrow, but in this country that means that they might possible maybe be over the day after tomorrow. So when I finally can leave is as much a mistery to me as it is to you. I'll let you know though!!
Cheers,
Wim
Heydiehey, jullie gaan er om lachen, maar ik zit weer eens vast. Ik ben dus nog altijd in Oruro. Ik was van plan om vanaf hier naar Cochabamba te fietsen, maar de gezondheid laat dat voorlopig nog altijd niet toe. Ik heb geen enkel probleem om door de stad te lopen, maar om te gaan fietsten is het nog altijd niet op punt. Vandaar dat ik dus gisteren maar eens naar de busterminal was gegaan om mij een busticket te bemachtigen. Nu dat blijkt op dit moment gemakkelijker gezegd dan gedaan. Om een of andere reden heeft de kledingindustrie hier het land platgelegd en blokkades opgericht tussen hier en het noorden. Feitelijk hebben ze door drie kruispunten te belegeren zowat het (nationale) vervoer in heel het land platgelegd. Bijgevolg geen bussen richting La Paz of Cochabamba. De mensen hier verzekeren mij dat het morgen wel over zal zijn, wat in realiteit betekent dat het heel misschien overmorgen opgelost is. Nu ik kan natuurlijk wel weer terug naar het zuiden trekken, maar daar heb ik weinig zin. Zoals typisch is voor een reis als deze is het allemaal maar over je heen te laten komen en er in te berusten. Bij deze rust en berust ik. Wanneer ik vertrek is dus nog een groot vraagteken.
Groetjes
Hi, I've got a little joke for you guys. What does a Belgian cyclist do if there's no possibility to cycle and the country is being blockaded by strikers?? Update his blog!! Well it pretty much means I'm stuck again. No health to cycle and no running public transport. The strikes have something to do with the second hand clothes market ruining the lives of the local textile fabricators. By simply occupying three main crosspoints, they managed to lay the long distance transport in this country on it's back. Depending on how you look at it, you could call that art! On the bright sight, I can updat my blog with more nonsence. Some local people have assured me that the strikes will defenitely be over tomorrow, but in this country that means that they might possible maybe be over the day after tomorrow. So when I finally can leave is as much a mistery to me as it is to you. I'll let you know though!!
Cheers,
Wim
Thursday, April 19, 2007
Oruro
(for English, scroll down)
Hallo iedereen,
ik ben ondertussen sinds zondagochtend in Oruro, zo'n 200km ten zuiden van La Paz. Ik had graag wat vroeger een update op de blog gezet, maar dit is de eerste keer dat ik kan inloggen op de bloggersite. Ik had hier eigenlijk donderdag moeten aankomen, maar blijkbaar ging het Boliviaanse eten daar niet mee akkoord. Vandaar dat ik woensdagmiddag en donderdag in bed heb doorgebracht. De eerstvolgende trein was op zaterdag en daar heb ik dan ook maar gebruik van gemaakt. Mijn bevindingen van Oruro zijn niet echt fantastisch. Het is eigenlijk niet zo verschillend van Tupiza. Het is alleen net wat groter. Er zijn hier, naar goede Boliviaanse gewoonte bv. geen supermarkten te vinden. Zowat de hele stad bestaat uit residentiële gebouwen, afgewisseld met het occasionele overheidsgebouw of kleine zelfstandige onderneming. Het is dan ook steeds een hele opgave ergens een koud drankje te vinden. Steeds meer krijg ik de indruk dat het hier de gewoonte is van het eten koud en de drank warm te serveren. Verder ga ik over het eten niet uitbreiden, want eerlijk gezegd valt er niet veel positiefs te melden. Eigenlijk is het enige enigszins interessante in de stad de markt. Het is een markt waar zowat alles te vinden is, van allerlei eetkraampjes tot cosmetica tot kleding en electronica, noem maar op. Eigenlijk was ik van plan vandaag terug de fiets op te kruipen en richting Cochabamba te fietsen, ook zo'n 200km hier vandaan. Echter wederom gaat mijn lichaam hier niet echt mee akkoord. Ik blijk nogal een serieuze verkoudheid opgelopen te hebben die mijn neus volledig op slot gedaan heeft. En aangezien ik hier op toch een kleine 4000m hoogte zit en zuurstof niet echt in volle getale aanwezig is, limiteert dit enigszins de mogelijkheid om mijn lichaam ten volle te benutten, iets wat toch wel essentieel is als je op deze hoogte en op de Boliviaanse wegen wil fietsen. Ik ga hier dus blijven tot de medische kwaaltjes tot het verleden behoren. Ik hoop dus dat ik morgen kan vertrekken, hoewel ik dat natuurlijk pas morgen echt kan zeggen. Naar wat ik gehoord heb moet Cochabamba een interessantere stad zijn met beter eten. Heel veel vertrouwen heb ik er niet in, maar we zullen wel zien. Ik hou jullie in ieder geval op de hoogte.
Met verstopte neus zeg ik jullie: chau!!
Hello everybody,
I've been in Oruro since sunday. I would have liked to update the blog somewhat earlier, but up untill now I wasn't able to log in into the blogger site. I should have arrived here thursday morning, but somehow the Bolivian food didn't quite agree with that. So I spent wednesday and thursday in bed. The next train was on saterday and I'm happy to say I was on that one. The impression I've got from Oruro isn't really all that impressive. Actually there's little difference with Tupiza. Ofcourse it is bigger, but it still lives up to the basic Bolivian rules. There are no supermarkets, most of the houses are eighter residential or give home to small businesses. With the occasional exception of a coverment institution or a school. It seems to be quite a task to find a cold drink here and I get more and more the impression that it is the custom here to serve the food cold and the drinks warm. And that's pretty much all I'm gonna say about the food, cos the quality is actually quite poor. The only thing that's relatively interesting is the marketplace they have here, where, as it was in Tupiza, you can pretty mind find everything, most importantly for me, cheap food. My plan was actually to leave the city today and cycle up to Cochabamba a little over 200km away. Yet once again my body didn't quite agree with that as I'm stuck with quite a serious cold which blocks my nose completely. And as I am at about 4000m of altitud, oxygen is not a luxury, especially if you want to cycle at that altitud over the Bolivian roads. So I'm pretty much stuck here untill I can breath again. Which I hope will be tomorrow, but I can't be sure of that. What ever happens, I will keep you posted.
With a stuffed nose, I say to you: chau!
Wim
Hallo iedereen,
ik ben ondertussen sinds zondagochtend in Oruro, zo'n 200km ten zuiden van La Paz. Ik had graag wat vroeger een update op de blog gezet, maar dit is de eerste keer dat ik kan inloggen op de bloggersite. Ik had hier eigenlijk donderdag moeten aankomen, maar blijkbaar ging het Boliviaanse eten daar niet mee akkoord. Vandaar dat ik woensdagmiddag en donderdag in bed heb doorgebracht. De eerstvolgende trein was op zaterdag en daar heb ik dan ook maar gebruik van gemaakt. Mijn bevindingen van Oruro zijn niet echt fantastisch. Het is eigenlijk niet zo verschillend van Tupiza. Het is alleen net wat groter. Er zijn hier, naar goede Boliviaanse gewoonte bv. geen supermarkten te vinden. Zowat de hele stad bestaat uit residentiële gebouwen, afgewisseld met het occasionele overheidsgebouw of kleine zelfstandige onderneming. Het is dan ook steeds een hele opgave ergens een koud drankje te vinden. Steeds meer krijg ik de indruk dat het hier de gewoonte is van het eten koud en de drank warm te serveren. Verder ga ik over het eten niet uitbreiden, want eerlijk gezegd valt er niet veel positiefs te melden. Eigenlijk is het enige enigszins interessante in de stad de markt. Het is een markt waar zowat alles te vinden is, van allerlei eetkraampjes tot cosmetica tot kleding en electronica, noem maar op. Eigenlijk was ik van plan vandaag terug de fiets op te kruipen en richting Cochabamba te fietsen, ook zo'n 200km hier vandaan. Echter wederom gaat mijn lichaam hier niet echt mee akkoord. Ik blijk nogal een serieuze verkoudheid opgelopen te hebben die mijn neus volledig op slot gedaan heeft. En aangezien ik hier op toch een kleine 4000m hoogte zit en zuurstof niet echt in volle getale aanwezig is, limiteert dit enigszins de mogelijkheid om mijn lichaam ten volle te benutten, iets wat toch wel essentieel is als je op deze hoogte en op de Boliviaanse wegen wil fietsen. Ik ga hier dus blijven tot de medische kwaaltjes tot het verleden behoren. Ik hoop dus dat ik morgen kan vertrekken, hoewel ik dat natuurlijk pas morgen echt kan zeggen. Naar wat ik gehoord heb moet Cochabamba een interessantere stad zijn met beter eten. Heel veel vertrouwen heb ik er niet in, maar we zullen wel zien. Ik hou jullie in ieder geval op de hoogte.
Met verstopte neus zeg ik jullie: chau!!
Hello everybody,
I've been in Oruro since sunday. I would have liked to update the blog somewhat earlier, but up untill now I wasn't able to log in into the blogger site. I should have arrived here thursday morning, but somehow the Bolivian food didn't quite agree with that. So I spent wednesday and thursday in bed. The next train was on saterday and I'm happy to say I was on that one. The impression I've got from Oruro isn't really all that impressive. Actually there's little difference with Tupiza. Ofcourse it is bigger, but it still lives up to the basic Bolivian rules. There are no supermarkets, most of the houses are eighter residential or give home to small businesses. With the occasional exception of a coverment institution or a school. It seems to be quite a task to find a cold drink here and I get more and more the impression that it is the custom here to serve the food cold and the drinks warm. And that's pretty much all I'm gonna say about the food, cos the quality is actually quite poor. The only thing that's relatively interesting is the marketplace they have here, where, as it was in Tupiza, you can pretty mind find everything, most importantly for me, cheap food. My plan was actually to leave the city today and cycle up to Cochabamba a little over 200km away. Yet once again my body didn't quite agree with that as I'm stuck with quite a serious cold which blocks my nose completely. And as I am at about 4000m of altitud, oxygen is not a luxury, especially if you want to cycle at that altitud over the Bolivian roads. So I'm pretty much stuck here untill I can breath again. Which I hope will be tomorrow, but I can't be sure of that. What ever happens, I will keep you posted.
With a stuffed nose, I say to you: chau!
Wim
Wednesday, April 11, 2007
Leaving Tupiza
(for English, scroll down)
Kiekeboe, eindelijk is het zo ver. Ga eindelijk uit dit godvergeten oord vertrekken. Ben het al een paar dagen aan't proberen, maar vanavond heb ik mijn trein. En die neemt me helemaal mee tot zo ongeveer een 200km ten zuiden van La Paz, naar Oruro. Een nachttrein, zodat ik morgenvroeg zou moeten aankomen. Ik heb totaal geen idee wat voor stad het is, of wat er te doen is, maar dat is nu eenmaal waar de trein naartoe gaat, en het is op de weg naar La Paz. Dus OK. We zien wel. Groetjes!!
Haidiho, finally, finally, I'm gonna leave this godforsaken hellhole. I've been here way to long. Tonight I've got the train to Oruro, 200km south of La Paz. No idea if there's something to do over there, but we'll see. It's the nighttrain, so I will be arriving tomorrow morning. It's on the way to La Paz, so a waist of time it won't be. I'll let you know....
besitos!!!
Kiekeboe, eindelijk is het zo ver. Ga eindelijk uit dit godvergeten oord vertrekken. Ben het al een paar dagen aan't proberen, maar vanavond heb ik mijn trein. En die neemt me helemaal mee tot zo ongeveer een 200km ten zuiden van La Paz, naar Oruro. Een nachttrein, zodat ik morgenvroeg zou moeten aankomen. Ik heb totaal geen idee wat voor stad het is, of wat er te doen is, maar dat is nu eenmaal waar de trein naartoe gaat, en het is op de weg naar La Paz. Dus OK. We zien wel. Groetjes!!
Haidiho, finally, finally, I'm gonna leave this godforsaken hellhole. I've been here way to long. Tonight I've got the train to Oruro, 200km south of La Paz. No idea if there's something to do over there, but we'll see. It's the nighttrain, so I will be arriving tomorrow morning. It's on the way to La Paz, so a waist of time it won't be. I'll let you know....
besitos!!!
Sunday, April 08, 2007
Feliz Pascua
(for English, scroll down)
Hallo iedereen,
wel, ik heb dan wel enkele (al zeg ik het zelf) indrukwekkende fotootjes op de blog gezet, maar veel uitleg heb ik jullie er nog niet bij gegeven. Dat zal ik dan maar bij deze doen. Toen ik de grens ben overgestoken ben ik een dagje in het grensstadje blijven, gewoon om een beetje het gevoel voor Bolivia te krijgen. De volgende dag ben ik dan maar naar Tupiza gefietst, zo een kleine 95 km verder over ongetwijfeld de slechtste weg die ik tot nu toe bereden heb. Vanaf Tupiza organiseren ze excursies van vier dagen richting de grootste zoutvlakte ter wereld, nl. die van Uyuni. Een dagje later dus met 6 de jeep in en een excursie van 4 dagen. Ons groepje bestond uit twee jeeps, met een zeer internationaal gezelschap. Veel in de jeep zitten, maar steeds met indrukwekkende landschappen. En elke avond een klein feestje, vooral de tweede nacht toen een van de Argentijnsen jarig was. Luidkeels roepen, zingen en uiteraard een pintje (of 2) drinken. Toen heb ik dus eindelijk de tekst van 'La cucaracha' geleerd. Dus voor jullie allen:
la cucaracha (2x), ya no puede caminar, porque le falta, porque no tiene, marihuana par fumar!!!
of officieel, het laatste stukje: dos patitas par atras, maar de eerste versie is net iets leuker.
Jullie kunnen je dus wel voorstellen dat het alles een zeer leuk tripje was. Eenmaal terug in Tupiza heb ik dan een 5-daagse paardentrip gemaakt. Enkel ik met mijn persoonlijke gids (Hugo). En hoewel het minstens 15 jaar geleden was dat ik nog eens op een paard gezeten had, viel het allemaal nog erg goed mee. Na een paar uurtjes gewenning gingen we al weer volle gallop. En dat in een zeer indrukwekkend landschap, redelijk dicht bij de plaats waar Butch Cassidy and the Sundance Kid neergeschoten zijn. De eerste twee dagen lichtjes pijn aan het achterste, maar het lichaam past zich gelukkig redelijk snel aan.
Eenmaal terug in Tupiza bleek dat deze twee excursies toch wel zo ongeveer heel mijn geld hadden opgesnoept dat ik aan de grens had afgehaald en wat bleek, met mijn kaart kan ik hier in Tupiza geen geld afhalen. Enige optie was dus even de bus pakken, terug naar de grensstad, geld afhalen en weerkeren. 4 uur in de bus zitten, enkel en alleen om 'flappen te tappen' (Ergens moet Delft toch haar indruk achterlaten hihi). In ieder geval een unicum in mijn leven. Ondertussen was het al witte donderdag en begon de stad zich stilletjesaan aan't opmaken voor het paasfeest. Dus ik heb maar besloten tot vandaag te blijven, eens kijken hoe ze hier Pasen vieren en morgen verder te trekken. Zo, nu zijn jullie weer op de hoogte.
Besitos, Wim
Hola todos,
I've put some nice pic on the blog, but I didn't give any info or explination with them, so I'll do that right now. After crossing the border, I stayed in the bordertown for a day, yust to get a feeling of the 'new' countrty'. A day later I cycled towards Tupiza over the worst roads I've encountered so far. Arriving here, I booked a 4 day jeep excursion to the biggest salt flat in the world. With a very international group of 12 we took two jeeps through some breathtaking landscapes, saw flamengos and coloured lagunes. And ofcourse at night, we had a few little parties (hey, you all know me....) Especially the second night, with the birthday of one of the Argentinian girls we had a blast singin on the top of our voices amongst other songs 'La cucaracha' (for the lyrics, see the dutch version). All in all a lot of fun.
Once back in Tupiza, I diceded to go on a 5 day horsetrip. Yust me and my guide. And although it had been more than 15 years that I've been on the back of (or even near) a horse it all came back very quickly. So at the end of the first day, we were galloping into the town we would spend the night. When returning to Tupiza after those five days, I saw that I've pretty much spend the money I had and appearantly, i couldn't get some money in this town. So no other option than take the bus back to the bordertown, yust to get some money. A 4 hour bus ride yust to get money, a first in my life. By then the preparations for easter became obvious all over town, so i decided to stay here untill today. Tomorrow I'm gone. Well, that's the update.
Besitos, Wim
Hallo iedereen,
wel, ik heb dan wel enkele (al zeg ik het zelf) indrukwekkende fotootjes op de blog gezet, maar veel uitleg heb ik jullie er nog niet bij gegeven. Dat zal ik dan maar bij deze doen. Toen ik de grens ben overgestoken ben ik een dagje in het grensstadje blijven, gewoon om een beetje het gevoel voor Bolivia te krijgen. De volgende dag ben ik dan maar naar Tupiza gefietst, zo een kleine 95 km verder over ongetwijfeld de slechtste weg die ik tot nu toe bereden heb. Vanaf Tupiza organiseren ze excursies van vier dagen richting de grootste zoutvlakte ter wereld, nl. die van Uyuni. Een dagje later dus met 6 de jeep in en een excursie van 4 dagen. Ons groepje bestond uit twee jeeps, met een zeer internationaal gezelschap. Veel in de jeep zitten, maar steeds met indrukwekkende landschappen. En elke avond een klein feestje, vooral de tweede nacht toen een van de Argentijnsen jarig was. Luidkeels roepen, zingen en uiteraard een pintje (of 2) drinken. Toen heb ik dus eindelijk de tekst van 'La cucaracha' geleerd. Dus voor jullie allen:
la cucaracha (2x), ya no puede caminar, porque le falta, porque no tiene, marihuana par fumar!!!
of officieel, het laatste stukje: dos patitas par atras, maar de eerste versie is net iets leuker.
Jullie kunnen je dus wel voorstellen dat het alles een zeer leuk tripje was. Eenmaal terug in Tupiza heb ik dan een 5-daagse paardentrip gemaakt. Enkel ik met mijn persoonlijke gids (Hugo). En hoewel het minstens 15 jaar geleden was dat ik nog eens op een paard gezeten had, viel het allemaal nog erg goed mee. Na een paar uurtjes gewenning gingen we al weer volle gallop. En dat in een zeer indrukwekkend landschap, redelijk dicht bij de plaats waar Butch Cassidy and the Sundance Kid neergeschoten zijn. De eerste twee dagen lichtjes pijn aan het achterste, maar het lichaam past zich gelukkig redelijk snel aan.
Eenmaal terug in Tupiza bleek dat deze twee excursies toch wel zo ongeveer heel mijn geld hadden opgesnoept dat ik aan de grens had afgehaald en wat bleek, met mijn kaart kan ik hier in Tupiza geen geld afhalen. Enige optie was dus even de bus pakken, terug naar de grensstad, geld afhalen en weerkeren. 4 uur in de bus zitten, enkel en alleen om 'flappen te tappen' (Ergens moet Delft toch haar indruk achterlaten hihi). In ieder geval een unicum in mijn leven. Ondertussen was het al witte donderdag en begon de stad zich stilletjesaan aan't opmaken voor het paasfeest. Dus ik heb maar besloten tot vandaag te blijven, eens kijken hoe ze hier Pasen vieren en morgen verder te trekken. Zo, nu zijn jullie weer op de hoogte.
Besitos, Wim
Hola todos,
I've put some nice pic on the blog, but I didn't give any info or explination with them, so I'll do that right now. After crossing the border, I stayed in the bordertown for a day, yust to get a feeling of the 'new' countrty'. A day later I cycled towards Tupiza over the worst roads I've encountered so far. Arriving here, I booked a 4 day jeep excursion to the biggest salt flat in the world. With a very international group of 12 we took two jeeps through some breathtaking landscapes, saw flamengos and coloured lagunes. And ofcourse at night, we had a few little parties (hey, you all know me....) Especially the second night, with the birthday of one of the Argentinian girls we had a blast singin on the top of our voices amongst other songs 'La cucaracha' (for the lyrics, see the dutch version). All in all a lot of fun.
Once back in Tupiza, I diceded to go on a 5 day horsetrip. Yust me and my guide. And although it had been more than 15 years that I've been on the back of (or even near) a horse it all came back very quickly. So at the end of the first day, we were galloping into the town we would spend the night. When returning to Tupiza after those five days, I saw that I've pretty much spend the money I had and appearantly, i couldn't get some money in this town. So no other option than take the bus back to the bordertown, yust to get some money. A 4 hour bus ride yust to get money, a first in my life. By then the preparations for easter became obvious all over town, so i decided to stay here untill today. Tomorrow I'm gone. Well, that's the update.
Besitos, Wim
Saturday, April 07, 2007
Friday, April 06, 2007
Sunday, March 25, 2007
Tupiza
(for English, scroll down)
Hallo iedereen. Ik ben ondertussen toch al weer drie dagen in Bolivia, en wat is dit land verschillend van Argentinië!! Als eerste valt op hoeveel mensen (vooral de vrouwen) hier nog in traditionele klederdracht rondlopen. Ten tweede valt vooral de armoede erg op. Bijna alle huizen, vooral die in de dorpen, zijn nog echt van die lemen huisjes. Ook het verschil in prijzen valt serieus op, maar dan natuurlijk in de positieve zin. Deze avond heb ik gegeten en een frisdrankje gedronken voor nog geen 9 bolivianos, wat ongeveer neerkomt op 80 cent. Bijgevolg is het zeer goed mogelijk om hier rond te reizen op een (zeer) beperkt budget. Wat mij op dit moment zeer goed uitkomt. Een iets duurdere kwestie is de excursie die ik gepland heb voor morgen. Een vierdaagse rondrit in een jeep naar enkele gekleurde lagunes waar flamingos baden en naar de grootste zuitvlakte ter wereld (althans ik denk toch dat het de grootste is). Ik heb reeds wat foto's gezien en het belooft de moeite te worden. Ik doe jullie er zeker een verslag over. Tot dan,
Wim
Hello everybody. By now I've been in Bolivia for three days. There are some striking differences with Argentina. First of all, the people here and than mainly the women still walk around in the traditional wardrope. Second is the poverty. This country is clearly a lot poorer than Argentina. Most of the houses, especially in the small vilages are still adobe houses. This poverty on the other hand is, if you may say it like that, good for the travellers, cos it makes the country very cheap. Today I had a dinner for less than 9 bolivianos, which comes to about 1 dollar. This in huge contrast with the excursion I've planned for tomorrow. It will be a four day trip in a jeep, visiting some colored lagunes with flamingos and the big saltplaines they have around here. The photos I've seen so far were pretty impressive. I will keep you up to date. Till than,
Wim
Hallo iedereen. Ik ben ondertussen toch al weer drie dagen in Bolivia, en wat is dit land verschillend van Argentinië!! Als eerste valt op hoeveel mensen (vooral de vrouwen) hier nog in traditionele klederdracht rondlopen. Ten tweede valt vooral de armoede erg op. Bijna alle huizen, vooral die in de dorpen, zijn nog echt van die lemen huisjes. Ook het verschil in prijzen valt serieus op, maar dan natuurlijk in de positieve zin. Deze avond heb ik gegeten en een frisdrankje gedronken voor nog geen 9 bolivianos, wat ongeveer neerkomt op 80 cent. Bijgevolg is het zeer goed mogelijk om hier rond te reizen op een (zeer) beperkt budget. Wat mij op dit moment zeer goed uitkomt. Een iets duurdere kwestie is de excursie die ik gepland heb voor morgen. Een vierdaagse rondrit in een jeep naar enkele gekleurde lagunes waar flamingos baden en naar de grootste zuitvlakte ter wereld (althans ik denk toch dat het de grootste is). Ik heb reeds wat foto's gezien en het belooft de moeite te worden. Ik doe jullie er zeker een verslag over. Tot dan,
Wim
Hello everybody. By now I've been in Bolivia for three days. There are some striking differences with Argentina. First of all, the people here and than mainly the women still walk around in the traditional wardrope. Second is the poverty. This country is clearly a lot poorer than Argentina. Most of the houses, especially in the small vilages are still adobe houses. This poverty on the other hand is, if you may say it like that, good for the travellers, cos it makes the country very cheap. Today I had a dinner for less than 9 bolivianos, which comes to about 1 dollar. This in huge contrast with the excursion I've planned for tomorrow. It will be a four day trip in a jeep, visiting some colored lagunes with flamingos and the big saltplaines they have around here. The photos I've seen so far were pretty impressive. I will keep you up to date. Till than,
Wim
Thursday, March 22, 2007
La Quiaca
(for English, scroll down)
Hallo iedereen. Na een niet al te aangename busreis ben ik ondertussen aan het grensstadje La Quiaca aangekomen, aan de grens met Bolivia. Morgen steek ik de grens over. Hoop dat de mensen niet al te moeilijk gaan doen, want momenteel ben ik namelijk illigaal in het land. Mijn 90 dagen verblijfsvergunning zijn ondertussen al een week of twee verlopen, maar wat ik uit de verhalen heb opgemaakt moet dat normaal gezien geen enkel probleem geven (op een kleine boete na). Wat dan volgt weet ik nog niet, maar het zal in ieder geval heel anders zijn dan wat ik de afgelopen maand heb meegemaakt. Het cultuurverschil hier tov Mendoza is verbazend groot en het is serieus aanpassen, hoewel ik toch al in deze streek geweest ben. Hopelijk kan ik morgen eindelijk een kaart van Bolivia bemachtigen, en liefst ook een reisgids want momenteel zit ik nog volledig zonder info. Heb wel een redelijke kaart op internet gevonden en die dan ook maar deels uitgeprint, zodat ik toch een idee heb van waar de stadjes zich bevinden. Zoals in het begin van de reis zal het in het begin erg uitkijken en opletten worden. Op zich wel spannend na meer dan drie maanden rond te trekken in 'bekende' regionen. Ik hou jullie op de hoogte...
Wim
Hello everyone. After a not so pleasant and very hot bus ride I've arrived at the bordertown named La Quiaca
Hallo iedereen. Na een niet al te aangename busreis ben ik ondertussen aan het grensstadje La Quiaca aangekomen, aan de grens met Bolivia. Morgen steek ik de grens over. Hoop dat de mensen niet al te moeilijk gaan doen, want momenteel ben ik namelijk illigaal in het land. Mijn 90 dagen verblijfsvergunning zijn ondertussen al een week of twee verlopen, maar wat ik uit de verhalen heb opgemaakt moet dat normaal gezien geen enkel probleem geven (op een kleine boete na). Wat dan volgt weet ik nog niet, maar het zal in ieder geval heel anders zijn dan wat ik de afgelopen maand heb meegemaakt. Het cultuurverschil hier tov Mendoza is verbazend groot en het is serieus aanpassen, hoewel ik toch al in deze streek geweest ben. Hopelijk kan ik morgen eindelijk een kaart van Bolivia bemachtigen, en liefst ook een reisgids want momenteel zit ik nog volledig zonder info. Heb wel een redelijke kaart op internet gevonden en die dan ook maar deels uitgeprint, zodat ik toch een idee heb van waar de stadjes zich bevinden. Zoals in het begin van de reis zal het in het begin erg uitkijken en opletten worden. Op zich wel spannend na meer dan drie maanden rond te trekken in 'bekende' regionen. Ik hou jullie op de hoogte...
Wim
Hello everyone. After a not so pleasant and very hot bus ride I've arrived at the bordertown named La Quiaca
Wednesday, March 21, 2007
Eindelijk nog eens een update
(for English, scroll down)
Hallo iedereen, ik geef het grif toe, ik heb jullie in de steek gelaten de laatste drie weken. Maar ik beloof dat ik het vanaf nu weer geregeld ga bijhouden en een stukje schrijf wanneer ik kan, zelfs als ik er niet te veel zin in heb. De afgelopen drie weken heb ik dus in Mendoza doorgebracht en met spijt in het hart heb ik nu de stad verlaten (I'll be back). Ik ben nu onderweg naar Bolivia, een nieuw hoofdstuk in deze reis. Het zal waarschijnlijk een redelijke cultuurchock worden na een land als Argentinië. Op het zeer voorlopige programma staan nu de grootse zoutvlaktes te wereld, de meest gevaarlijke weg ter wereld en titicaca, het hoogste meer te wereld. Vele unieke dingen dus in dat land. Als ik alles op tijd geregeld krijg, vertrek ik morgen, waarschijnlijk met de bus tot aan het grensstadje en trek vanaf daar verder met de fiets. Hoe het zit met internetvoorzieningen daar weet ik uiteraard nog niet, maar ik hou jullie op de hoogte zodra ik kan.
kusjes
Wim
Hello everybody, don't shoot, don't shoot, I promise I'll be good and update my blog a bit more from now on. Or at least as much as possible. I've left Mendoza with pain in my hart and I'm heading towards Bolivia. It will probably be quite a different experience after my stay here in Argentina. For now, cause I haven't found a guide yet I've got a few things programmed. One of the first things will be the largest salt plains in the world. Then there is the most dangerous road in the world followed my the highest lake in the world, Titicaca. If everything goes well, I'm leaving tomorrow for the border and head into Bolivia on the bike. How the internetconditions are in Bolivia is still a riddle to me now, but I'll soon find out and let you know as soon as possible. Untill then...
kisses
Wim
Hallo iedereen, ik geef het grif toe, ik heb jullie in de steek gelaten de laatste drie weken. Maar ik beloof dat ik het vanaf nu weer geregeld ga bijhouden en een stukje schrijf wanneer ik kan, zelfs als ik er niet te veel zin in heb. De afgelopen drie weken heb ik dus in Mendoza doorgebracht en met spijt in het hart heb ik nu de stad verlaten (I'll be back). Ik ben nu onderweg naar Bolivia, een nieuw hoofdstuk in deze reis. Het zal waarschijnlijk een redelijke cultuurchock worden na een land als Argentinië. Op het zeer voorlopige programma staan nu de grootse zoutvlaktes te wereld, de meest gevaarlijke weg ter wereld en titicaca, het hoogste meer te wereld. Vele unieke dingen dus in dat land. Als ik alles op tijd geregeld krijg, vertrek ik morgen, waarschijnlijk met de bus tot aan het grensstadje en trek vanaf daar verder met de fiets. Hoe het zit met internetvoorzieningen daar weet ik uiteraard nog niet, maar ik hou jullie op de hoogte zodra ik kan.
kusjes
Wim
Hello everybody, don't shoot, don't shoot, I promise I'll be good and update my blog a bit more from now on. Or at least as much as possible. I've left Mendoza with pain in my hart and I'm heading towards Bolivia. It will probably be quite a different experience after my stay here in Argentina. For now, cause I haven't found a guide yet I've got a few things programmed. One of the first things will be the largest salt plains in the world. Then there is the most dangerous road in the world followed my the highest lake in the world, Titicaca. If everything goes well, I'm leaving tomorrow for the border and head into Bolivia on the bike. How the internetconditions are in Bolivia is still a riddle to me now, but I'll soon find out and let you know as soon as possible. Untill then...
kisses
Wim
Subscribe to:
Posts (Atom)
