(for English, scroll down)
foto 1: beginning of the day, relatively low, amidst the cacti
foto2: just me and my tent
foto3: the view I had, with the mist moving in.
Vanuit Purmamarca (+/-2200m boven zeeniveau) zou het 2000m klimmen zijn naar de pas die zou leiden naar de zoutvlaktes. Een pas van 4170m hoog. Hoogteziekte? Geen idee, we zien wel. Volgens de dokter kon ik best niet meer dan 600m hoogteverschil per dag overschrijden... dat zou niet lukken. Ik vertrok 's ochtends zeer zwaar beladen, met 16 liter water en eten voor 4 dagen aan de klim waarvan ik dacht dat ze 50km lang was. Mooi... zwaar! Tegen de middag aan merkte ik dat hoogte op het lichaam begon in te werken. Ademen ging zwaarder, de vermoeidheid kwam veel sneller en ik moest veel kuchen. Na echt zware inspanningen op de meest steile stukken lichtjes hoofdpijn. Het ging langzaam maar gestaag. Vanaf de middag reed ik tegen de tijd. Hou het 10 minuutjes vol! Wat kunnen tien minuten lang zijn. Uitpuffen aan de kant, veel drinken. Tegen 5 uur was ik moe en vond een mooi plaatsje om de tent neer te zetten. Midden op de flank van de berg, volledig uit het zicht van de auto's. Dus daar de tent neergezet op ongeveer 3500m hoogte. Nergens last van en een prachtig uitzicht. Mijn flank lag op het oosten, de overkant werd verlicht door de ondergaande zon. Prachtig einde voor een prachtige dag. Morgen nog wat meer klimmen.
From Purmamarca (+/-2200m above sea level) it would be a 2000m climb to the pass leading to the salt planes. A pass at 4170m. Altitude sickness? No idea, never been that high up before. The doc told me not to surpass a 600m increase in altitude a day. That wouldn't work! Loaded with 16l of water and food for 4 days i began the (what i thought would be) 50km climb. Beautiful... hard! In the afternoon I could feel the effect of the altitude. Breathing went a bit harder, fatigue moved in more rapidly and I had to cough a lot. After the very intensive efforts at the steepest parts a slight headache emurged. It went slow and steadely. After a while I was riding against the clock. Keep going for ten minutes! Ten minutes can last a very long time. Catch my breath at the side of the road, drink a lot. By 5 o'clock I was tired and pitched the tent at a perfect place. At the centre of the mountain, completely out of sight of the cars. The opposite mountain ranges lit by the setting sun. Beautiful ending of a beautiful day. More to climb tomorrow.
Vanuit Purmamarca (+/-2200m boven zeeniveau) zou het 2000m klimmen zijn naar de pas die zou leiden naar de zoutvlaktes. Een pas van 4170m hoog. Hoogteziekte? Geen idee, we zien wel. Volgens de dokter kon ik best niet meer dan 600m hoogteverschil per dag overschrijden... dat zou niet lukken. Ik vertrok 's ochtends zeer zwaar beladen, met 16 liter water en eten voor 4 dagen aan de klim waarvan ik dacht dat ze 50km lang was. Mooi... zwaar! Tegen de middag aan merkte ik dat hoogte op het lichaam begon in te werken. Ademen ging zwaarder, de vermoeidheid kwam veel sneller en ik moest veel kuchen. Na echt zware inspanningen op de meest steile stukken lichtjes hoofdpijn. Het ging langzaam maar gestaag. Vanaf de middag reed ik tegen de tijd. Hou het 10 minuutjes vol! Wat kunnen tien minuten lang zijn. Uitpuffen aan de kant, veel drinken. Tegen 5 uur was ik moe en vond een mooi plaatsje om de tent neer te zetten. Midden op de flank van de berg, volledig uit het zicht van de auto's. Dus daar de tent neergezet op ongeveer 3500m hoogte. Nergens last van en een prachtig uitzicht. Mijn flank lag op het oosten, de overkant werd verlicht door de ondergaande zon. Prachtig einde voor een prachtige dag. Morgen nog wat meer klimmen.
From Purmamarca (+/-2200m above sea level) it would be a 2000m climb to the pass leading to the salt planes. A pass at 4170m. Altitude sickness? No idea, never been that high up before. The doc told me not to surpass a 600m increase in altitude a day. That wouldn't work! Loaded with 16l of water and food for 4 days i began the (what i thought would be) 50km climb. Beautiful... hard! In the afternoon I could feel the effect of the altitude. Breathing went a bit harder, fatigue moved in more rapidly and I had to cough a lot. After the very intensive efforts at the steepest parts a slight headache emurged. It went slow and steadely. After a while I was riding against the clock. Keep going for ten minutes! Ten minutes can last a very long time. Catch my breath at the side of the road, drink a lot. By 5 o'clock I was tired and pitched the tent at a perfect place. At the centre of the mountain, completely out of sight of the cars. The opposite mountain ranges lit by the setting sun. Beautiful ending of a beautiful day. More to climb tomorrow.
No comments:
Post a Comment