(for English, scroll down)
photo's:
1)grafiti: follow your dreams! This pretty much sums up this trip, and maybe even life
2) reaching the top
3) a sight over the salinas
4) sunset at the little 'village' where I spent my second night
dag twee van de eerste tocht door de Andes. Het begon natuurlijk 's ochtends op de plaats waar ik na de eerste dag overnacht had. Na een onbijt met oud brood begon de tocht verder bergop. De hoogte speelde natuurlijk nog steeds een rol en het spel tegen de tijd bleef verder gaan. Op een gegeven moment dacht ik zelfs of dit nu eigenlijk allemaal wel de moeite waard was, en of ik mij niet gewoon beter kon omdraaien en mij op mijn gemak naar beneden zou laten bollen. Maar toen kwam ik bij de grafitie van de foto. En dat gaf mij weer meer dan voldoende wilskracht om verder te zetten. Ik zat namelijk op dat moment nog in mijn hoofd dat het nog meer dan 20km klimmen zou zijn. Maar na rustig door te gaan bereikte ik de top al na 14km. De hele klim had dus niet meer dan 40km in beslag genomen en dus niet de 55/60 die ik in gedachten had. En vanaf daar ging het natuurlijk bergaf naar de Salinas, die zo een 400m lager gelegen waren. Vanaf daar bereikte ik ook de eerste keer de R40, wat zowat de rode draad gaat zijn voor de tocht de volgende maanden. Dus vol enthousiasme over de onverharde weg. En die was van de kwaliteit die ik zo ongeveer verwachtte. Nog geen vijf minuten over de R40 rijdend kwam mij de eerste lokale fauna al tegenmoet, namelijk een kudde vecuñas. Ook waren er gedurende de hele dag de hele tijd overal ezels te zien. De weg zelf liep langs de zoutvlaktes over een hoogvlakte. Het ging, aangezien de conditie van de weg, niet al te snel maar wel constant. Tegen de avond aan nam de wind toe, vanuit de rug, dus bleef ik maar door fietsen. Van dat soort omstandigheden moet je altijd proberen optimaal gebruik te maken. Echter na een uurtje begon een storm op te steken. Nu moet je je voorstellen dat ik op een woestijnvlakte aan het fietsen was, met rondom mij, zover als ik kon zien niets anders dan zand en kniehoge struikjes. En daar begon het toch plotseling overal rondom mij te bliksemen zeker. Op dat moment kreeg ik voor de eerste keer van de reis zelfs een beetje schrik. Daar stond ik dan, voor zover ik kon kijken het hoogste punt van de omgeving. Mijn tent zou veruit boven de struikjes uitsteken en ik wist dus echt niet wat gedaan. Langzaam probeerde ik de storm wat te volgen zonder echt in het centrum van de aktiviteiten te komen en plots dook daar uit het niets een 'dorpje' op. Het was niet meer dan een kerkje, een museumpje en 1 huis, maar het waren in ieder geval gebouwen die hoger waren dan mijn tentje, dus ik daar naartoe. Gelukkig mocht ik daar mijn tentje opzetten. Op z'n minst veilig tegen de weersomstandigheden. Even later trok de storm ook op, dus was de angst eigenlijk voor niks geweest, maar super veilig voelde ik mij daarvoor toch niet echt. Een mooie zonsondergang en een rustige nacht waren het gevolg.
Daty two of the first trip through the Andes. Of course it started at the same place as where I slept that night. After a breakfast with some stail bread I continued the journey uphill. At a certain moment I started to wonder if this was worth all the hastlle and if it yust wasn't smarter to turn around and let myself glide down easily. But at that moment I saw the graffiti telling me to follow my dreams and that gave enough insentive to keep on going. 14km after my departure that morning I reached the top and started to head towards the Salinas (salt planes). Not much later I encountered the R40 for the first time, what will be the main road to follow for the remaining of the trip towards the south. After a few minutes I saw the first local fauna... a group of vecuñas, related to the lamas, but smaller and shorter fur. Also that day I saw dunkies running around the entire time. The road itself was pretty much in the condition that I had expected it to be and ran accros a plateau. As the evening started to set in, the wind increased (from the back) and I decided to make the most of it and keep on cycling as long as possible. But than it turned into a storm, with lightening hitting the earth all around me. That was actually the first time I got a bit scared during this trip. There I was, the tallest thing for as far as the eye could reach, riding a metal thing. All the shrubs where no higher than half a meter and there was no place to find some shelter. Slowly I kept following the storm, trying not to get within the peremiter of the lightning when half an hour later I found a setllement with two houses, a little museum and a church. Fortunately I could pitch my tent there, surrounded by taller buildings than my tent. That's also the place where I witnissed that beautiful sunset (a few hours after pitching the tent the weather cleared up, so my worrying hadn't been necessary)
No comments:
Post a Comment