Wanda

(For English, scroll down)

Hallo iedereen,

het is weer een tijdje geleden dat ik nog wat heb kunnen schrijven, maar de komende dagen heb ik normaal gezien elke dag toegang tot internet, dus blijf de komende dagen nog maar wat de site bezoeken want ik heb het een en het ander te vertellen. En aangezien ik graag het tellertje van de site zie omhoog gaan (wat trouwens sneller omhoog gaat dan ik ooit had verwacht voor mijn vertrek) ga ik heel het verhaal in beetjes vertellen, dag per dag. Maar laat ik beginnen met waar ik nu zit. Ik zit in een klein stadje genaamd Wanda, vernoemd naar een of andere Poolse 'prinses' en veel meer kan ik daar niet over vertellen (niks om precies te zijn) maar wat ik wel weet is dat ze hier kwartsmijnen hebben, en die ga ik morgen bezoeken. Zo... voor zover vandaag. Laat ik het maar eens over de trip hier naar toe hebben.

Het begon allemaal tweede kerstdag, toen ik Apostoles verliet. Op 5 km veranderde het landschap totaal. Van redelijk weinig te zien de dagen voordien, veranderde het plots in een subtropisch, dichtbebost gebied. Van tijd tot tijd leek het net alsof de weg gewoon door de jungle liep (ik heb foto's, maar daar zullen jullie nog een dagje of twee op moeten wachten). Bovendien was ik net ook de provinciale grens overgestoken en zat ik dus in de meest noordwestelijke provincie van het land, genaamd Missiones (vernoemd naar de vroegere missieposten van de Jezuïten). En van een redelijk plat land veranderde Argentinië in een zeeeeeeeer heuvelig landschap. Met veel steilere en veel langer beklimmingen dan in Uruguay. Maar door de rust bij kerstmis zat ik vol energie en de rit ging dus zeer vlot. Veel klimmen, maar ook geregeld beloond door een prachtig vergezicht over wat ik moeilijk anders kan beschrijven als jungle. Voor zover de dag. Tegen de avond aan begonnen de beentjes toch wat te protesteren en na zo een 130 km stopte ik in een dorpje genaamd Campo Viera. Een dorpje van zo een 5000 mensen, dus naar lokale maatstaven redelijk groot. Nochthans was er nergens een hotelletje of iets dergelijks te bespeuren. Gelukkig is mijn Spaans ondertussen zo ver gevorderd dat ik zonder het schaamrood te krijgen al eens iets kan vragen aan de mensen, en wat bleek... er was een wat ouder vrouwtje dat kamers verhuurde aan studenten, en misschien dat ik het daar eens kon proberen. Dus ik daar naar toe en na een paar keer tevergeefs te kloppen op de deur geraakte ik aan de praat met de buurman. Alles volzet. Redelijk teleurgesteld met het vooruitzicht dat ik nog zo een 20km verder zou moeten fietsen besloot ik dan maar een uurtje te relaxen en mij een colaatje te kopen (het was nog redelijk vroeg, dus ik had de tijd) En terwijl ik een kwartiertje later daar op het stoepje aant genieten was van de eerste koele vloeistof van de dag riep de buurman dat er toch iets te regelen viel. Bleek dat de vrouw toch nog wel een kamertje vrij had dat volgens mij niet echt geschikt was voor verhuur op lange termijn. Maar ik had een douche en ik moest niet meer verder doorfietsen door het heuvellandschap, dus ik was al lang blij met een wat muffige kamer. Bovendien liep op dat moment er een aardige local rond, genaamd Christian die mij ten eerste voor het eerste keer liet kennis maken met koude mate (met limoen/suikerwater, erg lekker) maar ook meenam voor een tripje door het dorp. Bij het binnenkomen van het dorpje had ik al het bordje gezien 'nationale hoofdstad van de thee' en hij toonde mij wat naar zijn zeggen de oudste theefabriek van de wereld was. Of dat zo is betwijfel ik, maar het was in ieder geval de oudste theefabriek van Argentinië. Daarna naar het toeristencentrum, uiteraard ook in volle glorie toegespitst op thee, waar we een theelikeurtje te drinken kregen. Ook erg lekker. Daarna naar de apotheek waar hij werkte, want om een of andere reden wou hij weten wat ik woog (62.7, met kleren!) en om even een lokaal parfum op basis van mate te laten ruiken.

Daarna zijn we samen met wat vrienden van hem een pintje gaan drinken, waarna de bijna onvermijdelijke uitnodiging volgde voor een asado. Wat ik natuurlijk absoluut niet kon afslaan. Om alles nog eens kort samen te vatten. Een perfecte fietsdag, niet te warm, zeker niet te koud. Prachtige panorama's en aan het eind van de dag een ongelooflijke gastvrijheid en lekker eten. Wat kan een mens nog meer wensen? Voor zover tweede kerstdag. Wat de volgende dag allemaal gebeurde vertel ik morgen, maar het was de moeite.

kusjes,

Wim

(English version will follow shortly)